به عیادت صمیمیّت در بیمارستان دل رفتم...!

مبتلا به میکروب غربت...

از پشت شیشه نگاهش کردم چه لاغر شده بود و چه نحیف می نمود...

دانستم که روز وداع نزدیک است...

مُشتهایش را باز نمود...

کف دستش قطره های اشکم بود که روزی به او بخشیدم...

به چشمهایم دست کشیدم خشک بودند

اموختم که هیچ وقت سریع قضاوت نکنم
اموختم که انسانهای بزرگ هم گاهی اشتباه می کنند
اموختم که همیشه بخندم
اموختم که هرگز نگذارم کسی عصبانی اتم را ببنید
اموختم که به انسان مانند سکوی پرتاب نگاه نکنم
اموختم که هرگاه ترسیده ام شکست خورده ام
اموختم که که غرور انسان را هرگز نشکنم
اموختم که هرگز وابسته به کسی جز خدا نباشم

شبا همش به ميخونه مي رم  من   

    سراغ مي و پيمونه مي رم من

  تو اين ميخونه ها خسته ي  دردم                               

    به دنبال دل خودم مي گردم

 دلم گمشده پيداش مي كنم من     

   اگه عاشقه كه واي به حالش          

    رسواش مي كنم من

يه روز خيمه زدي تو سرنوشتم 

     منم از عاشقي واست نوشتم

 خيال نكن هنوز پر شرو شورم        

   هنوزم عاشقم و خيلي صبورم

شبا همش به ميخونه مي رم  من                              

  سراغ مي و پيمونه مي رم من

 تو اين ميخونه ها خسته ي  دردم              

   به دنبال دل خودم مي گردم

 دلم گمشده پيداش مي كنم من            

   اگه عاشقه كه واي به حالش     

        رسواش مي كنم

تو  كه قدر وفا مو ندونستي

  مي شد يه رنگ بموني نتونستي

 گمون نكن تو دستات يه اسيرم        

  بگه قلبمو از تو پس مي گيرم

شبا همش به ميخونه مي رم  من            

   سراغ مي و پيمونه مي رم من

 تو اين ميخونه ها خسته ي  دردم     

   به دنبال دل خودم مي گردم

دلم گمشده پيداش مي كنم من 

  اگه عاشقه كه واي به حالش     

        رسواش مي كنم